Iedereen die gedoneerd heeft, ons gevolgd heeft of gesteund in welke vorm dan ook: heel hartelijk dank voor jullie inzet, om bij te dragen aan de Roparun! Onze gezamenlijke inspanningen om geld in te zamelen om het leven van mensen met kanker meer draaglijk te maken is ook dit jaar goed geslaagd. De netto-opbrengst van onze acties bedraagt in totaal € 18.750! Dit hadden we niet kunnen bereiken zonder hulp van jullie!

Na de zomervakantie gaan wij weer voorzichtig nadenken over deelname aan de Roparun van volgend jaar. In 2016 wordt de 25e Roparun georganiseerd, voor SZW zou het de 10e deelname worden, waarvan de 4e keer met VWS samen. En voor het eerst met vertrek uit het gebouw waar het team zijn naam aan ontleent: De Resident!

 

Vrijdag 22 mei 

Om 8.45u hadden we afgesproken op het parkeerterrein van SZW voor de laatste voorbereidingen. Alle bagage moest in de drie busjes gepakt en liefst nog een beetje systematisch ook. Met name het busje van het verzorgingsteam zat propvol. Met veldbedden, partytenten, heel veel eten en drinken, een elektrische koelbox en spullen voor vijf mensen. En er moesten natuurlijk ook nog vijf mensen bij. 

Hier waren we nog druk mee bezig toen we bericht kregen dat minister Schippers er al was. Wij snel naar binnen. De minister nam ruim de tijd voor ons. Ze vertelde dat ze net bij een inloophuis op bezoek was geweest, dat mede was gefinancierd door opbrengsten van de Roparun. Het voltallige MT van SZW was eveneens aanwezig. Evenals een paar oud-leden van team de Resident en familieleden. Er werden heel wat foto’s gemaakt waarbij wij allemaal onze fijne groene shirts aan hadden met de sponsors erop. Natuurlijk gingen we ook met onze rug op de foto, zodat behalve Fysiotherapie de Stam ook Taveerne de Resident op de foto’s kwam. En in onze mooie jasjes met Legibus erop.

Na nog meer kletsen, koffie en cake van de jarige Anja, gingen we toch maar weer verder met inpakken. Het meeste werk was nog het monteren van de fietsdragers en de fietsen daarop. De fietsdrager van Anne-Marie bleek toch niet handig, die van Geert moest eraan te pas komen en na uitgebreide instructies van Ans-Carla (de vrouw van Geert) lukte het uiteindelijk om de drager vast te zetten (beter dan tijdens de nachttraining….) en de fietsen erop. Als we tijdens die vier dagen ergens veel routine in hebben gekregen, dan is het wel in het plaatsen fietsdragers en fietsen. De achterkleppen van de busjes konden niet open zonder de fietsdragers eraf te halen. En bij elke wissel gingen de reservefietsen (we hadden in totaal zes fietsen bij ons) over naar het lopende team.

Gelukkig hadden we vrijdag tijd genoeg en vertrokken we om 11.15u naar Parijs. Niet zoveel file als vorig jaar. Onderweg twee pauzes met volleybal (wat een onrustige mensen toch die Roparunners, oppassen met blessures!!), we waren om een uur of zes in ons hotel bij Parijs. Onze partners van Alcatel-Lucent kwamen daar ook net aan. 

In een heerlijk zonnetje nog lekker op het terras gezeten en daarna een prima maaltijd om een goede bodem te leggen voor alle inspanningen (nou ja, dat gebruikten we maar als excuus om goed gebruik te maken van de buffetten). Een laatste glas wijn vóór de Roparun. Ivana spreekt goed Frans en onderhield de contacten met het hotel. Anja werd toegezongen voor haar verjaardag. Bouke is op de woensdag voor vertrek getrouwd met Irma en kreeg een shirt met Just Married en rammelende blikjes. Tom werd alvast bedankt voor zijn inspanningen als team captain. Wat komt er veel bij kijken om een team startklaar te hebben voor de Roparun! Er werd gekaart en gewandeld en samen met de technische mensen van Alcatel-Lucent werd getracht de routes nog beter op de Tomtoms en Garmins te installeren. Op het wifipunt onder aan de trap was het een drukte van belang en konden we zien dat nog meer mensen gedoneerd hadden. Het verzorgingsteam overlegde en de chauffeurs en navigators overlegden. De fietsers hadden hun zaakjes al helemaal op orde. En de lopers, ja, die hoeven alleen maar het “domme” werk te doen en de ene voet voor de andere te zetten, die laten zich verzorgen…

Zaterdag 23 mei

Iedereen wilde nog even een goede nachtrust pakken. En van het riante ontbijt genieten en de heerlijke zon. Dat neemt niet weg dat Ivana, Anja, Sander en Arjen in de korte beschikbare tijd toch nog iets van Parijs wilden zien. Zij zijn naar de Sacre Coeur geweest en waren keurig op tijd weer terug voor het vertrek naar het startterrein. Wat waren we blij dat het zulk mooi weer was, we moesten namelijk nog een poosje doorbrengen op het startterrein. We hadden ook tijd om daar wat rond te lopen. Prachtig om te zien hoe andere teams deelnemen aan de Roparun. We hebben  verbouwde bussen gezien, vrachtwagens met een douche erin, een complete keuken en stapelbedden en auto’s met een eigen dixie op een aanhanger (we kunnen geen dixies meer zien, gelukkig waren er veel dixies onderweg, sommigen hebben er erg veel gebruik van gemaakt, anderen weigerden om er binnen te gaan). Daarna nog meer volleybal, herpakken en zonnen en een pastamaaltijd van de Roparunorganisatie. Met z’n 21-en aan een lange tafel in de tent, erg leuk. Groepsfoto’s bij de Roparun letters, deze keer in onze Roparun-shirts. Nog maar even wachten en dan gaat team A vertrekken….

Misschien toch nog maar even melden: we hadden drie subteams:

Het team verzorging met Saskia en Tessa (masseurs, onmisbaar, zo hebben we ervaren), Ellen en Lotte en Geert (catering en opbouw en opruimen van de rustpunten, even onmisbaar, we zijn blij als we even kunnen liggen op de veldbedden en eten zo maar voor ons klaar staat en we snaaien graag uit de kratten met eten in de auto die steeds weer worden bijgevuld). Geert bracht de dames van het team thee op bed, de partners van de dames kregen bij de finish het advies om datzelfde te doen. Ons team verzorgde de rustpunten 1 en 3. Op de rustpunten 2 en 4 kregen we verzorging van het team van Alcatel-Lucent.

Team A (etappes 1, 3, 5, 7 en 9) met chauffeurs en navigators Tom en Koos, fietsers Henriëtte en Anne-Fleur en lopers Hanneke, Hilde, Paul en Anne-Marie. En team B (etappes 2, 4, 6, 8 en 10) met chauffeurs moeder Marian en dochter Ilse, fietsers Anja en Arjen en lopers Aloys, Bouke, Sander en Ivana. 

Team Verzorging

Het Team Verzorging (Geert, Ellen en Lotte voor de inwendige mens en Saskia en Tessa voor de uitwendige mens) kijkt heel tevreden terug op de Roparun 2015. De laatste inkopen moesten donderdagmiddag nog gedaan worden (te voet naar de AH aan de Turfmarkt, met een vol winkelwagentje naar VWS, dan de auto halen om deze tussen de verhuiswagen te parkeren, dat werk), maar vrijdagochtend waren we er dan echt klaar voor. Dit ook mede dankzij de familie De Rooij en de familie Rutgers, die vele gesponsorde (etens)waren bij elkaar hadden verzameld. 

De eerste een spannende uitdaging van de vrijdagochtend: de laadruimte van de cateringbus leek wat kleiner dan vorig jaar. Gelukkig paste alles er in, inclusief bedjes, partytenten, massagebanken, eten en drinken en (slaap)spullen van het cateringteam zelf. Dus na het uitzwaaien door de minister van VWS, het voltallige MT-SZW en tot onze verrassing ook nog de staatssecretaris van SZW, kon ook het Verzorgingsteam vertrekken. Met Tessa achter het stuur van de bus togen we in een team 192-rijtje naar Parijs, onderwijl natuurlijk weer zwaaien naar Roparun-medereizigers. Onderweg mochten de teamgenoten nog voor hun eigen maaltje zorgen, en ook in het Parijse hotel was gelukkig voor eten gezorgd. 

De eerste echte verzorgingswerkzaamheden werden zaterdag op het startterrein verricht: broodjes smeren, kratjes samenstellen, en ook de eerste massages door Saskia en Tessa, en dit alles in het zonnetje in het gras. Het kon slechter! 

De Roparun

Vanaf nu is ons dag en nachtritmevolledig verstoord. We hebben geen idee meer welke dag het is. We noemen het “ochtend” als we veel te kort hebben gelegen (en in het gunstige geval geslapen) en worden gewekt en opstaan. Dat kan een willekeurig moment van de dag zijn.

Etappe 1 – team A

Om 17.27u precies vertrekt team A vanaf het startterrein van de Roparun, tegelijk met het team van Alcatel-Lucent. De start is met een run-bike-run. Paul ging van start als loper, de andere drie lopers startten samen met Anne-Fleur op de fiets. De lopers wisselden elkaar telkens na twee km af als loper dan wel fietser. Na 8 km troffen we het busje en stapten drie lopers in het busje en Henriëtte eruit. De eerste etappes voor team A en B waren ongeveer 45 km. Tenminste, dat was de bedoeling. Team A had het qua navigatie nog gemakkelijk, met daglicht. Team B reed met de bus naar de wisselplek. Een prachtige ondergaande zon op de wisselplek. Helaas niet zoveel tijd om daarvan te genieten. Het liefst komt de loper van team A aan, tikt de loper van team B aan en de loper van team B vertrekt meteen. De reservefietsen kunnen vervolgens nog op het andere busje worden overgezet en vervolgens vertrekken ook de busje, ofwel naar het volgende 2 km punt (team B in dit voorbeeld) dan wel naar de rustplek (team A). Het liep ook wel eens minder vliegend…maar dat komt nog. 

Het eerste rustpunt was op een camping. Midden in de nacht kwamen daar op wisselende tijden in totaal vier teams aan (twee van de Resident en twee van Alcatel-Lucent). Heerlijke couscoussalade. Snel even douchen (of niet en toch liever iets meer rusttijd) en massage van Tessa of Saskia. Voor je het weet moet je alweer opstaan. Team A ging de echt nachtelijke etappe in (derde etappe). Team B kwam in de tweede helft van de nacht op de camping aan en heeft het wel koud gehad, zo in/bij de partytent.

Etappe 2 – team B

Team B gaat onderweg naar het eerste wisselpunt. Onderweg natuurlijk onze andere teamgenoten aangemoedigd. Op het wisselpunt vindt Anja een team met een klein gitaartje. Aangezien Bouke normaal gesproken niet zonder een instrument kan wordt het tijd voor een muzikaal momentje. Bouke mag even heerlijk pingelen en het team zingt nog een lekker nummertje.

Het eerste wisselpunt was het voor team B dan eindelijk gaan! De lopers hadden een mooi ezelsbruggetje bedacht. BASI een verbastering van nasi en bami. Bouke, Aloys, Sander en Ivana konden zich hier prima in vinden. Tijdens de eerste run-bike-run ontstond er bij de chauffeurs en wachtende lopers een lange wachttijd. Dit omdat het team het zo naar hun zin had in het bos ze nog een rondje extra deden. Helaas betekende dit dat ze verkeerd waren gelopen. Nadat de rest van de etappe goed was verlopen werd het tijd voor het tweede wisselmoment. Deze verliep soepel en na een praatje ging team B op weg naar het basiskamp. Het was ondertussen midden in de nacht en bij het aankomen op de camping konden we geen hand voor ogen zien. 

Na heerlijke couscous te hebben gegeten zoekt iedereen zijn of haar bedje op maar wat is het koud. De meiden van de massage konden ook lekker aan de slag. BRRRRRRRR niet iedereen kan zijn slaap vatten en warm worden lukt op een gegeven moment ook niet meer.

Rustpunt 1 – team Verzorging

Na het vertrekmoment sprongen we in ons busje: op naar een eerste aanmoediging langs de wegen boven Parijs. Daarna reden we door naar ons eerste rustpunt. We hadden de tijd wel nodig: om 20u arriveerden we op camping Le Sorel, om 21.30u zou het eerste team alweer arriveren. Geen tijd van eten dus: dankzij een handjevol Snickers van Roparun-buur-team (op de camping althans) Mars konden we toch meteen aan de bak. In een mum van tijd werden tenten opgezet, zeilen gespannen, bedjes opgezet (Geert was onze ‘Chef Bedjes’), couscoussalades gebouwd (met alleen een waterkoker, snijplanken en messen). Klokslag 21.30 stonden we klaar voor het eerste subteam, dat al snel arriveerde, en niet veel langer daarna ook het eerste subteam van Alcatel. Het werd ook langzamerhand donker, dus in het schijnsel van een paar zaklampen werd gedronken, gegeten, gemasseerd en beperkt geslapen. De dames masseurs gaven strenge tips mee (‘Strekken, voor elke 2 kilometer!’). Naarmate het later werd, daalde de temperatuur. Dat merkten ook vooral de tweede lichting subteams: het was bijna te koud om op de veldbedjes te slapen. Wij als Verzorgingsteam kregen het ook steeds kouder. Met moeite werd wat slaap gepakt door Ellen, zodat zij na het vertrek van het laatste team fit genoeg zou zijn om te rijden. 

Etappe 3 – team A

Zo’n nachtelijke etappe is zwaarder dan met daglicht. Ook voor de chauffeurs is het erg inspannend. Goed de route volgen, fietsers en lopers ontwijken, steeds 2 km afmeten op de teller en een toegestane parkeerplek zoeken. De lopers lopen bij het licht van de hoofdlampen van de fietsers. Van 20 tot 8 uur moet iedereen eenzelfde vestje met lampjes aan. Dat maakt het voor de mensen in de busjes lastig “hun” fietsers en loper te herkennen en omgekeerd ook. Soms zie je als loper de lichtjes van een busje en dan hoop je dat het jouw busje is zodat je wordt afgewisseld, dat kan mee of tegenvallen.

Team A ging na de nachtelijke etappe door naar de sporthal. Daar hadden we slaapplaatsen achter een schot. Na een heerlijke warme maaltijd van Alcatel-Lucent ’s ochtends om half zes, lagen we daar helemaal prima. De meeste mensen hebben wat slaap kunnen pakken. Totdat er iemand in de ruimte zeer lawaaierig een luchtbed begon op te pompen. 

Etappe 4 – team B

Na het derde wisselpunt werd al duidelijk dat het een mooie dag zou worden. De mooiste zonsopgang die we hebben gezien kwam aan de horizon en team A tikte aan en kon team B de dag beginnen. Door het mooie landschap van Frankrijk lopen wij onze kilometers weg. Het werd steeds warmer maar gelukkig hebben we genoeg water bij ons en ook van het eten in de voorraadkrat wordt grettig gebruik gemaakt. Gelukkig hebben de fietsers en lopers nog niet veel last van de warmte. Tijdens de wisselmomentjes kunnen we ons team goed zien aankomen. Anja heeft zich helemaal in het grijs gekleed en Arjen is perfect te zien door zijn mooie witte overhemd en spijkerbroek. Ook van de roparun toiletten werd vaak gebruik gemaakt al vonden de mannen het wel af en toe nodig dat de gewassen langs de kant van de weg water nodig hadden. In Bertry werd Sander gehuldigd en kreeg een mooie medaille. Bij het vierde wisselpunt werden de ervaringen gedeeld en ging team A de route op en team B naar het basiskamp van Alcatel. Het eten was heerlijk en de lopers werden fijn gemasseerd. Ook de slaapplekken waren goed geregeld en er werd heerlijk geslapen met vogeltje geluidjes op de achtergrond. 

Etappe 5 – team A

De vijfde etappe (de derde voor Team A) was pittig. Het landschap is in Frankrijk en België meer glooiend dan je zou denken. Sommigen hebben wat pech en hebben wat meer stijgingen (Paul, hij kon het hebben) en anderen hebben wat meer geluk en treffen wat meer afdalingen (Anne-Marie). Dit was een prachtige zonnige etappe. Helaas had Hilde nu zoveel last van haar knie dat het echt niet verstandig was om door te lopen. Gelukkig kon zij na afloop terecht bij Saskia. Met massage en tape heeft Saskia ervoor gezorgd dat Hilde weer kon lopen. Dat was in de repetitieruimte van de majorettes. Daar hadden we een ruimte voor onszelf. Het team van Alcatel-Lucent was eerder aangekomen dan wij. Zij sliepen al. Gelukkig konden we door het mooie weer buiten de heerlijke wraps met kip of tonijn eten die het verzorgingsteam had klaar gemaakt. Geen douche hier. Wel gezellige (?) snurkgeluiden. En iemand die het team van Alcatel-Lucent kwam wekken zonder te kijken wie er nu eigenlijk in die slaapzak lag.

Er is beraadslaagd hoe verder nu Hilde niet goed verder kon lopen, hoe ontzettend graag ze dat ook wilde, deze sportvrouw en doorzetter. Team B bood verlichting: zij verlengden hun etappe met 8 km (voor ieder een loopbeurt extra), zodat team A de zevende etappe (voor team A de vierde) wat kon inkorten. Dat was heel fideel van team B, want het betekende voor hen niet alleen meer lopen, maar vooral ook minder slapen.

Etappe 6 – team B

Na het wisselpunt 5 besloot Bouke dat het tijd werd om te gaan lopen in zijn just married-shirt. Natuurlijk had hij daar stiekem heel veel bekijks mee maar helaas vielen de blikjes na wat harlopen eraf. Anja had van te voren aangegeven dat dit vorig jaar een heftige etappe was en keek er eigenlijk een beetje tegenop maar we hadden natuurlijk allang aangegeven dat we haar erdoorheen zouden slepen mocht het te zwaar worden. Op de beruchte N-weg ging het eigenlijk heel erg soepeltjes en de lopers liepen de kilometers heerlijk weg. Ondertussen is het 24 graden en koelt het maar weinig af. Ook moest er nog even een voetbalwedstrijd in Nederland worden gevolgd door de dames van de navigatie! Helaas zullen we over de uitslag maar niks meer zeggen. Nadat we van team A hadden gehoord dat het toch niet goed ging met Hilde hebben we besloten iets meer kilometers te gaan lopen voor team A zodat de andere drie hardlopers iets minder kilometers hoefden te lopen. Bij wisselpunt 6 werd er gekeken naar de pijnlijke knieën van Hilde maar gelukkig keek ze er wel vrolijk bij. Na deze etappe zijn we naar ons cateringteam gereden. De heerlijke wraps en minestrone soep ging er goed in en de lopers en fietsers lieten zich verwennen door de massage dames! Ook hier konden we de kleine uurtjes slaap pakken. 

Rustpunt 3  team Verzorging

Wederom in een mum van tijd werd het hele kamp weer opgebroken, en in de vroege ochtend toog Team Verzorging naar het tweede rustpunt (voor de Roparunners het derde). Ellen achter het stuur, en gelukkig bleef ze helemaal wakker, wat nog best lastig was met amper slaap, een laaghangende zon en slapende teamgenoten in de bus. Het rustpunt was lastiger om te vinden: de arme mevrouw van het majoretteclubhuis heeft enige tijd moeten wachten voordat wij het gevonden hadden. Gelukkig hadden we hier een echt dak boven ons hoofd, inclusief verwarming, en een echte keuken tot onze beschikking. Nadat het busje was uitgeladen, werden er vijf bedjes in elkaar gezet, zodat we eerst zelf een paar uurtjes slaap konden pakken. Met succes: na die drie uurtjes waren we toch een stuk fitter, klaar om het clubhuis verder in te richten. Wederom: bedjes in elkaar zetten, massagebanken opbouwen, en kilo’s groente snijden voor de maaltijdsoep en kip/tonijn-wraps. Geert raspte stapels peentjes, als snack tussendoor. Er was nog heel even tijd om in de zon te zitten en wat teams aan te moedigen, voordat het eerste team aan het einde van de middag binnenkwam. Er werd smakelijk gegeten (in totaal wel 70 wraps!) en de masseurs mochten nog harder aan de bak dan de eerste keer, want de spieren waren toch allemaal iets stijver en het aantal blaren iets groter. Er werd gemasseerd en getapet alsof het leven er vanaf hing, en dat was misschien ook wel zo, want enkele lopers moesten hun lot volledig in handen van de masseurs en hun gekleurde rolletjes tape leggen. De masseurs hadden ook amper tijd van slapen of rusten: als de ene teamgenoot van de bank stapte, lag de volgende er alweer op. Soms moest de massagebank zelfs in bedwang worden gehouden, om te voorkomen dat de rest wakker zou worden van de rek- en strekacties van Saskia. Kort na vertrek van het eerste Resident-subteam konden we samen met het tweede subteam nog een kleine aanmoedigingsactie houden vanaf het bekende muurtje langs de route, wat de aldaar wonende mevrouw niet echt op prijs stelde (ze kwam naar buiten met een grommende Rottweiler, en deelde mede dat ze er binnen nog eentje had die een stuk agressiever was…). Uiteindelijk vorderde ook de zondagavond en -nacht, totdat rond middernacht het laatste team weer de deur uit was. Het belangrijkste werk voor het verzorgingsteam zat erop. Na de grootste opruimwerkzaamheden, konden we wederom een paar uurtjes slaap pakken. Een echte luxe tijdens de Roparun. 

Etappe 7 – team A

Team A liep met die etappe het donker in. Helaas begon het te miezeren en later ook te regenen, maar dat hield gelukkig vrij snel op. Team A liep naar Zele toe, het dorp  in België waar het dag en nacht feest is tijdens de Roparun. Het liep helaas niet helemaal goed met de coördinatie. Het idee was om samen met team B door Zele te lopen en te fietsen om samen de feestelijkheden mee te maken. Dat ging nu wat anders en we hebben een poosje op elkaar staan wachten, maar wel Zele by night gezien. We hebben hierdoor ook tijd verloren, maar dat was geen echt probleem, we liepen toch voor op schema. Team A ging gauw door naar het vierde basiskamp, de voetbalvereniging op de grens van Nederland en België. Douches en naar verluidt warm water, dus alle dames van team A sprongen er tegelijk onder. Stonden we daar met z’n vijven, ging het licht uit. We dachten dat het een grap was van de mannen (natuurlijk niet van die van ons, maar van die van Alcatel-Lucent), maar dat was niet zo. Geen stroom meer. Gelukkig was niet iedereen de zaklamp vergeten (ik wel). Sommigen genoten nog van de heerlijke nachtelijke pastamaaltijd met gamba’s (!) van het verzorgingsteam van Alcatel-Lucent en/of van de massages van dat team, anderen zochten meteen al tastend de veldbedjes in de kleedkamers op (niet nader te noemen deelnemers fietsen liever op muëslirepen en bananen dan op een pastamaaltijd). Hier was het kort maar goed slapen. 

Etappe 8 – team B

Bij wisselpunt 7 werd het een groot zoekwerk want dit wisselpunt was in Zele. Na wat zoek- en speurwerk werd Tom en zijn bus gevonden maar de lopers en fietsers waren nog in Zele. Na lang gewacht te hebben bleken de lopers en fietsers al verder te zijn, dus op een groot kruispunt kon de uiteindelijke wissel plaatsvinden. Onze tocht ging door naar Antwerpen. Helaas zit het weer niet helemaal mee en ging het steeds harder regenen en regenen waardoor deze nachtetappe een beetje zijn tol begon te eisen. Wat wil je ook als je al zo lang bezig bent en maar weinig tot geen slaap hebt gekregen. 

Nadat de lopers zijn begonnen aan een run-bike-run door de tunnel van Antwerpen rijdt het busje om. Anja is ingestapt en is helemaal verregent en besluit Ilse de laatste 10 kilometer over te nemen op de fiets van Anja.

Bij het Shell tankstation wordt gewacht op de lopers en Arjen. Een mooi gesprek gevoerd met 1 van de motorrijders van de Roparun. Stiekem vond Ilse het wel even lekker om uit de bus te zijn en heerlijk even mee te fietsen in de buitenlucht. Het wisselpunt 8 vondt plaats in Nederland. Op de grens werden wij begroet door dol enthousiaste mensen die duidelijk maakte dat we toch echt in Nederland waren aangekomen waardoor Bouke nog even een mooie sprint eruit haalde en een spong die een zekere 8 waard was. Team A stond ons bij Putte op te wachten en konden wij heerlijk gaan slapen, eten en gemasseerd worden bij de voetbalvereniging in Putte. De mannen daar hadden zelfs dames en heren slaapkamers gemaakt. 

Etappe 9 – team A

Om half zes in de ochtend geen koffie en thee, want geen stroom en geen warm water. Wel een snelle actie, iedereen staat erg gedisciplineerd op. En om zes uur op weg naar de voor team A vijfde en laatste etappe. Die laatste is zonder meer de leukste. Het was vooral groot feest in Ossendrecht. Het hele dorp was versierd in het thema circus. Om kwart over zeven ’s ochtends was het druk langs de route. We kregen minifrikandellen uitgereikt! Wij lopers hadden daar op dat moment niet zo’n zin in. Koos vond het maar niets dat wij de frikandellen niet aannamen, hij had ze allemaal wel gelust. Bergen op Zoom en omgeving was helemaal in het geel. Gele sterren op de weg markeerden de route. We kregen broodjes, snoepjes, vlaggetjes. Met zo’n enthousiast publiek kom je de laatste etappe wel door, ondanks dat we steeds voorzichtiger uit het busje stapten en het steeds opnieuw opstarten voor weer 2 km lastiger werd. De tweede helft van de etappe was run-bike-run. Daar zag ik van te voren tegenop, uitrusten op de fiets. Maar dat fietsen was juist heerlijk. Behalve als je tussendoor even moet plassen en dan loper Paul weer moet zien in te halen. Paul liep zijn laatste loopbeurt met een snelheid van 15,5 km per uur!!

Etappe 10 – team B

Wisselpunt 9 was ons laatste wisselpunt en vanaf hier begon er een grote run-bike-run naar de finish toe. Arjen stond zijn fiets af aan een loper en Koos en Geert konden een stuk meefietsen. Daarna zouden Tessa en Saskia nog het laaste stuk meefietsen tot aan Wilhelminaplein. De busjes moesten naar Vijfsluizen en vanaf daar met de metro naar de officiële tijdfinish. We konden team Alcatel zien binnenkomen en om half 4 zijn we met het hele team gefinished!!!!! Het was een mooi moment wat werd afgesloten met felicitaties voor elkaar. Er werd geknuffeld en traantjes gelaten want wat is het weer een prestatie opzich. 

Bouke kon ook gelukkig zijn vrouw in zijn armen sluiten en toen hij aan het publiek zijn just married-shirt liet zijn werden ze luidkeels bejubbeld. 

Na een mooie teamfoto werd het tijd om naar de Coolsingel te lopen. En na een feestje te hebben gevierd in de lange rij van teams was het om 5 uur dan eindelijk zover en mochten wij voet zetten over de finish op de Coolsingel. Veel familieleden, vrienden, collega's en kennissen stonden langs de finish. Sommige al meer dan 2 uur maar gelukkig hebben ze allemaal ons verwelkomt. 

De finish – team A

Moest team B op zaterdag wat langer wachten, op zondagmiddag was het de beurt aan team A om te wachten. Onderweg naar Schiedam waar de busjes geparkeerd werden hebben we team B nog ergens aangemoedigd. Het was koud en winderig op het Wilhelminaplein in Rotterdam. Maar de aankomst van team B was natuurlijk fantastisch. We zijn met z’n allen over de finish gegaan, waar al verschillende vrienden en familieleden ons opwachtten. Nog wat laatste groepsfoto’s. Eventjes wat lagen kleding uit om onze andere sponsorshirts te vereeuwigen, zodat ook zichtbaar is dat de pSG’s van VWS en SZW, Jong VWS en Jong SZW, High Five, de personeelsvereniging van SZW en Athlon ons hebben gesponsord. En in optocht naar de Coolsingel. Daar was het hartverwarmend, we waren nog in staat te dansen op de muziek! Nog een gezamenlijk drankje op het Stadhuisplein, busjes ophalen, fietsen ophalen, busjes uitladen bij SZW en dan naar huis, verhalen vertellen en eigen douche en eigen bed.

Wat hebben we een geluk gehad – team A:

  • Toen we in/onder/bij een partytent sliepen regende het niet. Toen het regende sliepen we binnen. Het regende niet al te veel en het was niet al te warm. We hebben lekker van de zon kunnen genieten.
  • De Garmin die op de Franse kasseien van de fiets van Anne-Fleur afviel, viel vlak bij het wisselpunt en vond Anne-Fleur na een klein stukje terugfietsen terug, zonder dat er een auto overheen gereden was.
  • De lekke band aan de fiets van Henriëtte werd geconstateerd bij een wisselpunt waarbij we de andere fietsen beschikbaar hadden. En het team van Mars heeft op de camping onze band geplakt. Ons verzorgingsteam was van vele markten thuis, maar dit werd met graagte uitbesteed.
  • Het mooie Residentjasje van Hanneke (team A) dat van de bagagedrager was gevallen werd via team B terugbezorgd.
  • De OV-chipkaart die Anne-Marie uit haar zak had laten vallen op het finishterrein is eveneens gevonden en gebracht.
  • En last but nog least: we hebben het met elkaar volbracht, een bijzondere ervaring opgedaan en heel veel geld opgehaald voor mensen met kanker.

Richting finish –Team Verzorging

De volgende ochtend bracht Geert ‘zijn dames’ een theetje op bed, en daarna kon de hele toko verder worden opgeruimd en de bus weer ingepakt. Rond achten stapten we weer in de bus, eerst op weg naar Bergen op Zoom. Daar hoopten we rond half tien nog wat teams te treffen, maar helaas, ons eigen team was al gepasseerd en dat gold eigenlijk voor de meeste teams. Wel heel leuk: met onze Resident-jasjes aan kregen wij ook een applausje van enkele dronken Roparun-aanmoedigers toen we door de straat liepen. In Bergen op Zoom dus geen succes, in Dinteloord des te meer. Ook dit wisselpunt was niet makkelijk te vinden, maar met enige moeite vonden we het dan toch. Dinteloord betekende de officieuze finish voor subteam A, en hier kon ook Geert op de fiets stappen om het eerste deel van de laatste etappe mee te maken. Want meefietsen/lopen/rijden is toch wel iets heel anders dan verzorgen: het is leuk om te ervaren wat er ‘buiten’ allemaal gebeurt. Halverwege de laatste etappe stapte Geert af en stapten Saskia en Tessa op, voor de laatste halve etappe. De rest van het team kon zich alvast naar het Wilhelminaplein begeven, en na lang wachten werd Team de Resident richting het einde van de middag ingehaald in Rotterdam. Samen over de finish op de Coolsingel, altijd bijzonder, en na het verdiende drankje konden we allemaal terug naar SZW. Bussen uitpakken, auto’s inpakken, overgebleven eten in een kratje naar de voedselbank en terug naar huis, genieten van de welverdiende slaap. Het was weer bijzonder, en het Verzorgingsteam heeft dat ook zeker zo ervaren!

Namens allen:

Wat een avontuur om op terug te kijken! Nog even en dan is onze eindstand qua opbrengst ook bekend. Alle supporters enorm bedank voor alle steun en het meeleven.

Het team kan nog uitkijken naar het reünie-etentje bij onze sponsor Eetcafe de Resident! Genoeg moois om op terug te kijken!

 

De voorbereidingen voor de Roparun zijn nog steeds in volle gang. Een belangrijk onderdeel daarvan is het inzamelen van geld, toch wel het hoofddoel van de Roparun. De laatste twee weken voor Pinksteren staan bij VWS dan ook in het teken van de Roparun-sponsoracties. We begonnen met een kleine actie: met het verkopen van broodjes en zelfgemaakte soep onder directe collega’s van twee directies werd op woensdag 13 mei het kleine maar fijne bedrag van 60 euro opgehaald. Diezelfde middag organiseerde jongVWS een Roparun-pubquiz. Welk land is het enige land waarvan de hoofdstad met een i begint? Welke steden hebben minstens 2 keer de olympische Zomerspelen georganiseerd? Welk eiland werd in 1945 als laatste Nederlandse gemeente bevrijd? Door zoveel mogelijk van dit soort vragen goed te beantwoorden, maakten de teams kans op de prachtige hoofdprijs: een oldskool 10-kleurenpen. Maar belangrijker nog: met deze geweldig leuke quiz heeft jongVWS 269,50 opgehaald voor ons Roparunteam! Op dinsdag 19 mei was de VWS-brede actiedag. In de ochtend werd gecollecteerd en tussen de middag konden alle inwoners en bezoekers van de Hoftoren weer genieten van twee klassiekers: de Roparun-boekenmarkt en zang van het Muzenkoor. De boekenmarkt was als vanouds een groot succes, mede dankzij de hoge kwaliteit van de ingezamelde boeken. De bijdrage van het Muzenkoor vond plaats in de vorm van een gratis zangworkshop voor elke passerende belangstellende, en ook hier konden de bijdragen in de collectebus gedeponeerd worden. Donderdagochtend zal de laatste collecte bij VWS gehouden worden (voor iedereen die dinsdagochtend geen contant geld op zak had…) en daarna wordt bekend gemaakt hoeveel de acties bij VWS gezamenlijk hebben opgeleverd. De sfeer zat er in elk geval al goed in, en het enthousiasme en de belangstelling van bekende en onbekende collega’s was wederom hartverwarmend voor Team de Resident!

Dit jaar een unieke combinatie van geld inzamelen voor het goede doel en muziek!

ROPARUN IS:
"Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”.

MUZIEK IS:
“Mentale en lichamelijke ondersteuning tijdens het gezonde leven, draaglast verlichtend bij ziekte." 

Kom en zing mee met het MUZENKOOR tijdens een gratis openbare zangworkshop op

19 mei 2015 van 12.15 uur - 13.15 uur

op de begane grond in de Hoftoren.

Iedereen, geoefend of ongeoefend zanger, is uitgenodigd om mee te doen (kijken en luisteren mag ook).

De workshop zal worden gegeven door zang-pedagoge en soliste Merel van Geest, samen met dirigent Muzenkoor en performer-coach Hans Matla.

Bij de workshop zal een collecte gehouden worden voor de Roparun.

Belangstellenden die niet bij VWS of OCW werken kunnen zich in verband met toegang tot het gebouw De Hoftoren via e-mail aanmelden bij am.vervaet[a]minvws.nl.

Team de Resident is erg bij een nieuwe sponsor aan het lijstje toe te voegen, namelijk voor water!

Beachclub Oase – Scheveningen en Theoni Natuurlijk mineraalwater sponsoren team 192 vanwege de directe  betrokkenheid bij patiënten maar ook bij de sporters die de Roparun lopen.  Theoni is qua textuur uniek en makkelijk drinkbaar, hydratatie en goede voeding tijdens de Roparun is van uiterst belang om de finish te kunnen halen.
Theoni natuurlijk mineraalwater wordt direct aan de bron Goura in de plaats Vatsounia in Griekenland gebotteld. Het zeer zuivere water, dat onder haar eigen druk uit de berg komt heeft  een zeer unieke samenstelling.  ( Artesian Spring Water )
Deze unieke samenstelling is verantwoordelijk voor de sensationele textuur van Theoni. De samenstelling en smaak van Theoni  is in 2014, door 150 Sommeliers & Masterchefs bekroond met 3 gouden sterren tijdens de iTQi te Brussel.Theoni natuurlijk mineraalwater wordt geïmporteerd door Theoni Group BV uit Stompetoren. www.theoni.nl

 

Op zaterdag 25 april om 18u verzamelden 10 leden van het Team De Resident zich bij het ministerie van SZW voor de nachttraining in Antwerpen. De fietsendrager van Geert met daarop de fietsen van Ellen (voor Anne-Fleur), Henriëtte en Geert ging op de auto van Aloys en de bagage werd geladen in het busje. Wat een logistieke operatie, alleen al voor zo’n training! Op naar Bergen op Zoom, waar we in een Italiaans restaurant hadden afgesproken met het team van Alcatel-Lucent. Eerst de inwendige mens versterken en kennismaken met elkaar, daarna het echte werk! Iedereen was er precies op tijd. Het team van Alcatel-Lucent bestond uit maar liefst 17 mensen…16 heren en een dame. Dat het even duurt voordat 27 mensen eten hebben, spreekt voor zich. Na even wachten hadden we dan ook wat: het eten was lekker en een (te?) goede bodem voor de training.

Na het eten snel door naar Kruibeke, ten zuiden van Antwerpen voor de start van de training. Gelukkig is het droog terwijl de fietsen in gereedheid worden gebracht. Het team van Alcatel was zo vriendelijk om ons te helpen bij de samenstelling van het team. Tijdens de eerste 21 km heeft André het team van Aloys en Anne-Marie versterkt en Quintus heeft dat gedaan tijdens de tweede 21 km. Dat was heel fijn, met name omdat meteen in het begin van de route een run-bike-run stuk zat voor de lopers. Fietsers Henriëtte, Anne-Fleur en Geert hebben de lopers feilloos begeleid op hun route. Voor de chauffeurs en navigators Ilse en Koos was het lastiger de route te vinden. Maar dat was ook precies de reden waarom we in Antwerpen gingen trainen! Omdat daar de navigatie voor de auto’s zo lastig is. Terwijl de fietsers en lopers door de tunnel onder de Schelde gingen, moesten de auto’s omrijden. Een beetje te ver omgereden….met hulp van de routebeschrijving, de tom tom en de telefoon is het allemaal goed gekomen. De wissel halverwege tussen André en Quintus is ook gelukt. Teamcaptain Tom reed de auto met de verzorgers Lotte en Ellen en heeft het allemaal van nabij gevolgd.

Was het in het begin nog droog, later begon het te miezeren. Niet echt vervelend voor de lopers, fietsers werden wel wat nat (maar geen klacht te horen hoor). Wat kan 2 km lang zijn! Als loper zonder ervaring met deze estafette dacht ik steeds: is die 2 km nog niet voorbij? Nou bleek dat af en toe wel het geval te zijn, maar toch ging het nog even verder. Petje af trouwens voor chauffeurs en navigators, die voortdurend die 2 km afstand in de gaten moeten houden, en daarnaast de route en het verkeer en steeds een stopplaats moeten vinden.

Na 42 km hadden we in Hoogerheide weer afgesproken met het team van Alcatel-Lucent. Wij dachten toch echt dat wij het middelste team waren, maar beide busjes uit Hoofddorp stonden er al. Hoe kan dat nou? Tsja, deze training is nuttig voor iedereen, zullen we maar zeggen. Gelukkig was het droog en nog steeds zacht weer terwijl we ons tegoed deden aan de snelle jelles, mandarijnen, noten en chips waar Lotte en Ellen voor hadden gezorgd. We vonden het wel welletjes na 42 km en zijn in Hoogerheide weer in de auto gestapt. Tijdens de echte regenbui zaten we droog in de auto’s. Op de terugweg was het heel stil in het busje…om 4.30u waren weer bij SZW. De fietsenstalling ging voor ons open zonder dat we daar om hoefden te vragen, we werden verwacht. Koos stapte weer in zijn eigen auto voor de laatste etappe: nog helemaal naar Groningen. Oh ja, muziekwensen voor de autoritten tijdens de Roparun kunnen worden ingediend bij de chauffeurs/navigators. En teamgenoten, wees voorbereid: we hebben een fanatieke Feyenoord-supporter in ons midden.

   

 

De jaarlijkse spinningactie, die High Five op 20 april voor Team de Resident heeft georganiseerd, is een groot succes geworden. Vóór het bedrijfsrestaurant van SZW werd onder leiding van Simone de Bakker van High five en op de maat van opzwepende muziek door 14 spinners flink wat afgezweet. Zij werden aangemoedigd door collega's en kort toegesproken door de staatssecretaris, die zelf ook een duit in het zakje deed. De spinners hadden vooraf geld ingezameld, waardoor nog tijdens de spinning een fantastische opbrengst van 2135,37 euro bekend gemaakt kon worden.

Voor Team de Resident was de spinningmarathon een mooi moment om een collecte te houden en loten en boeken te verkopen aan collega's die kwamen kijken. Ook dat leverde nog een bedrag op van 350 euro. Ten slotte hebben collega’s die wel wilden bijdragen, maar geen geld bij zich hadden, hun e-mailadres achtergelaten. Zij krijgen van de penningmeester van Team De Resident bericht over hoe zij kunnen doneren. De teller staat dus nog lang niet stil.

Team de Resident bedankt High five voor de vlekkeloze organisatie van deze geweldige actie. Ook worden de spinners bedankt voor hun inzet voor en tijdens de spinning. De smoothies waren wel verdiend!

                                                

Op zaterdag 28 maart begaven we ons naar het prachtige Nijmegen, ons mentaal voorbereidend om de zeven heuvelen meer dan eens te beklimmen. Ook was dit de eerste keer voor een training in Roparun-stijl: de lopers wisselen elkaar elke 2 kilometer af en chauffeur Tom en invalchauffeur Lotte vervoeren de overige lopers naar het volgende wisselpunt.

We troffen elkaar bij de Atletiekvereniging Nijmegen, met ons nog een aantal teams. Op deze manier kregen we nog meer het Roparungevoel: met meerdere teams onderweg, elkaar af en toe inhalend. Oftewel: de perfecte opzet om te oefenen. De trainingsdag was erg goed georganiseerd, door Roparunteam UWV, met een ochtendetappe van ongeveer 35 km en een middagetappe van ongeveer 42 km.

Lopers Hanneke, Paul, Bouke, Hilde en Aloys werden vergezeld door fietsers Anja, Geert en Anne-Fleur. Naast de heuvels en een omleiding, kregen we ook te maken met regen. Ook dat hoort erbij en kan ons tijdens de Roparun overkomen (hoewel we natuurlijk hopen van niet!). De fietsers waren gelukkig goed aangekleed (en bleven ook wel warm door de te leveren inspanningen) en de lopers hopten na hun 2 kilometer weer snel in de auto om warm te blijven.
Na de middagetappe konden we van een lekker kopje soep en een broodje knak genieten voordat iedereen zich weer naar huis begaf. Een zeer geslaagde training en een echt voorproefje voor de Roparun op 23 mei!

Zaterdag 21 februari, de regen tikt tegen het autoraam, de ruitenwissers zijn hard aan het werk om het zicht op de weg te bewaren. We zijn op weg naar de tweede Roparun training. Dit keer een rondje vlakbij Bleiswijk. Hoewel een Roparunner alle weertypes moet kunnen doorstaan, was iedereen toch wel heel blij dat we om 11.00u droog aan onze ronde konden beginnen. Ivana, Anne-Marie, Bouke, Paul en Hanneke hadden de sportschoenen ondergebonden en Anja en Geert waren de fietsers. En daar gingen door het prachtige Zuid-Hollandse landschap, met uitzicht op molens en weilanden langs de rivier de Rotte. Na 5 km hadden we zelfs publiek langs de weg staan. Onze trouwe supporter Tom moedigde ons aan en verleidde ons met de boodschap dat op 11 km er allerlei lekkers klaar stond. Ivana had inmiddels een sluiproute gevonden en de rest haastte zich het 11 km punt. Daar stonden tassen met mandarijntjes, sportdrank en een pisang klaar. Na een Snelle Jelle gingen we nog sneller dan daarvoor en zetten we de ronde voort langs de rivier. Geloof het of niet, zelfs bij een rechte rivier kun je nog de weg kwijt raken. Dat deden we dan ook waardoor de route nog 2 km langer was. Hanneke oefende alvast met valsspelen en mocht de laatste 5 km bij Geert achterop de elektrische fiets. Zoeeeffff tegelijk met de mannen kwam ze over de finish, zodat we allemaal tegelijkertijd aan de koffie en warme erwtensoep konden. Een heerlijke, welverdiende beloning! Het was weer een gezellige en sportieve training.

zaterdag 17 januari

 

Op de foto v.l.n.r.: Koos, Saskia, Anne-Marie, Tom, Hanneke, Ellen, Henriëtte, Hilde en Anne-Fleur De fotograferende schaduw: Lotte

De eerste lunchvergaderingen van Team De Resident hebben alweer plaatsgevonden, de voorbereidingen voor de Roparun 2015 zijn in volle gang. Maar goed, een Roparunvoorbereiding zonder teamtraining is geen echte voorbereiding, dus afgelopen weekend werd ook weer de eerste fysieke teamprestatie neergezet: een rondje van 19 kilometer in de omgeving van Leiden. 

Het was een gemengd gezelschap: zowel ervaren Roparunners als nieuwe aanwinsten. Het loopwerk werd verricht door Tom (teamcaptain), Anne-Marie (nieuwe aanwinst), Hilde (nieuwe aanwinst) en Hanneke (ervaren Roparunner). Zonder navigerende fietsers ben je als loper nergens, dus gelukkig waren Henriëtte (ervaren Roparunner) en Anne-Fleur (nieuwe aanwinst) mee om de lopers de weg te wijzen. En minder fysiek, maar daarom niet minder belangrijk: team verzorging, met Koos (nieuwe aanwinst, chauffeur), Ellen (ervaren Roparunner, verzorging), Saskia (nieuwe aanwinst, masseur) en ondergetekende (verzorging).

We verzamelden bij een restaurant aan de Vlietweg in Leiden, een mooie uitvalsbasis voor een rondje langs de Vliet. Fris weertje, heerlijk zonnetje, kortom: perfecte sportomstandigheden. Dat was te zien aan de vele sporters die zich door het landschap bewogen. Onze lopers stonden ook te trappelen om te vertrekken. Van enthousiasme hield Teamcaptain Tom zich voor één keer (althans, daar gaan we vanuit) niet aan de regels: de fietsers waren nog bezig op hun fiets te klimmen en Tom was al uit het zicht verdwenen. Dat beloofde veel goeds!

Aan het team verzorging/chauffeurs de schone taak om bij kilometerpunt 9 een verzorgingspost in te richten. Helaas was kilometerpunt 9 niet van een adres voorzien, dus gewapend met een klein kaartje en hopelijk een heleboel richtingsgevoel ging team verzorging op weg. Alles verliep volgens plan, tot we ineens op een grote berg met zand stuitten. De hele weg was opengebroken, en precies achter de berg met zand lag kilometerpunt 9. ‘Zullen we hier rechtsaf slaan? Daar komen ze vast ook wel langs’. Dus we sloegen rechtsaf, reden Stompwijk in, sloegen met veel moeite nog eens rechtsaf (weer een opengebroken weg!) en parkeerden onze auto langs het watertje, voor de deur van een Stompwijks stelletje. Dat Stompwijkse stelletje keek nog even argwanend door de vitrage naar buiten, maar besloot vervolgens dat het vast ‘goed volk’ was en schakelde over op een potje Yahtzee.

Het wachten kon beginnen, de lopers en fietsers werden binnen een halfuurtje verwacht. De tijd werd met gemak volgekletst, maar toen na krap een halfuurtje nog geen glimp van de sportievelingen vernomen was, werd team verzorging toch een beetje ongerust. Precies op dat moment belde Henriëtte: ‘We zijn nu ergens tussen kilometerpunt 9 en 10, maar we hebben jullie nog niet gezien, waar zijn jullie?’. Tja, dat wisten wij ook niet precies. Ellen sprintte naar een bruggetje, waar ook toevallig een fietsroutekaart stond. Wat bleek? We waren net iets te ver van de route geweken met onze verzorgingsauto. En het team sportievelingen zou daar zeker niet langskomen. Een nieuwe locatie werd afgesproken, wij sprongen weer in de auto en vijf minuten later troffen we elkaar. Slechte eerste beurt van team verzorging: de lopers en fietsers verkleumd en Tom had twee kilometer meer gelopen dan zijn fysiotherapeut lief was. Sorry Tom, en de rest, we maken het nog goed!

Verder ging alles heel goed: de lopers lagen lekker op schema en de fietsers hadden dan wel een beetje koude voeten, maar de navigatie was helemaal onder controle. Dus na de nodige bananen, mandarijnen, ontbijtkoeken en slokken drinken ging de karavaan weer verder voor de laatste acht kilometer. Eindpunt: het restaurant aan de Vlietweg. Team verzorging arriveerde daar natuurlijk als eerste, en de mannen besloten zich meteen aan de snert te wagen. Die was, om met Koos’ woorden te spreken, ‘niet slecht’ (voor de niet-Groningers onder ons: dat is een compliment). Al gauw kwam ook het team sportievelingen binnen, de lopers oververhit en de fietsers nog verkleumder dan tijdens het rustmoment. Gelukkig was het aangenaam warm in het restaurant: schoenen uit en met je sokken op de warme vloer, dat bleek een beproefd concept.

Na de nodige warme versnaperingen ging Team De Resident weer uiteen: met een succesvolle eerste teamtraining achter de rug en nog een paar mooie trainingen voor de boeg. De kop is eraf!

-Lotte-

 

 

Na de mooie en succesvolle tocht in 2014, met een ruime bijdrage voor het goede doel als resultaat, hebben we er niet lang over na hoeven denken: ook in 2015 is team De Resident in de Roparun van de partij! De eerste voorbereidingen zijn al getroffen. We hebben ons aangemeld en de betaling van de inschrijvingskosten is geregeld. De pSG’s van de ministeries hebben zich weer bereid getoond een deel van de onkosten van het team voor hun rekening te nemen. De contacten met team Alcatel, waarmee wij samen de rustpunten onderweg inrichten, zijn aangehaald. En een aantal teamleden denkt al voorzichtig na over trainingen en over sponsoractiviteiten in het voorjaar van 2015. Belangrijke data zijn te vinden in de agenda.

Bijzonder in 2015 is dat we, als alles volgens de planning verloopt, vanuit De Resident vertrekken! Dit is een mooie gelegenheid om De Roparun extra onder de aandacht van onze collega’s te brengen. Hoe één en ander zal worden vormgegeven staat nog niet vast, maar het is zeker leuk om de naam van het team waar te gaan maken.

Ook in 2015 hebben we weer nieuwe teamleden nodig. Een aantal deelnemers van afgelopen jaar heeft te kennen gegeven dat zij in het nieuwe jaar niet meer van de partij zijn. Daarom gaan we binnenkort bij SZW en VWS flyers uitdelen, en zullen we ook via het Rijksweb de aandacht vragen. Halverwege november organiseren we informatiebijeenkomsten bij VWS en SZW. Wij hopen op veel interesse en een flink aantal nieuwe aanmeldingen. Zoals het er nu uitziet hebben wij voor alle rollen die in het Pinksterweekend nodig zijn (lopers, fietsers, chauffeurs/navigatoren, cateraars/masseurs) nog plaats voor nieuwe deelnemers.

Kortom: de organisatie loopt, de eerste stappen richting Parijs zijn gezet, we hebben er zin in! 

Subcategorieën